PISKOZUB ADAM (1891–1951), krypt. i pseud. A...a, Aa, A. B., B., Dr B., Adam Brzeg, niektóre prace podpisywał także: Adam Brzeg-Piskozub, dziennikarz, literat, historyk-literatury, redaktor naczelny „Dnia Pomorskiego” w Toruniu.
Urodził się 4 IV 1891w Stanisławowie (o rodzicach brak wiadomości). Od 1901 uczęszczał do gimnazjum w mieście rodzinnym, gdzie ukończył klasy I–VII, ostatnią w nowo utworzonym tamże Gimnazjum II, a następnie do III Gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1909 uzyskał świadectwo dojrzałości.
Studiował polonistykę na Wydz. Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego, uzyskując stopień dra filozofii. Podczas studiów pisał nowele, zebrane następnie w tomie Przeczucia (Lwów 1913), oraz recenzje teatralne. Ogłosił też artykuły i rozprawki historyczno-literackie. Systematyczne badania genetyczne Legionu, dramatu Stanisława Wyspiańskiego, przedstawił w rozprawce Krasiński a Wyspiański, (Ze studiów nad „Legionem”, Lwów 1912). Rok później, z inspiracji prof. Józefa Kallenbacha, ogłosił we Lwowie monografię tego utworu pt. Do źródeł twórczości St. Wyspiańskiego. Studyum o „Legionie”. W tym samym roku ukazała się ponadto w „Przeglądzie Wszechpolskim” (nr 12–13) jego rozprawka Wyspiański a Heine.
Piskozub pasjonował się również poezją powstania styczniowego. Efektem tych zainteresowań było opracowanie wspólnie ze Stanisławem Lamem studium pt. Polska w pieśni 1863 r. Antologia (Lwów 1913), a także jego samodzielna praca pt. Zmierzch Romantyzmu. Zarys poezji powstania styczniowego (Lwów 1913). Ta ostatnia o charakterze publicystycznym.
Praca dziennikarza
W 1914 powstała jego najobszerniejsza rozprawa, oparta na lekturze zachodnioeuropejskich prac teoretycznych, pt. Dramat w polskiej twórczości ludowej („Przewodnik Naukowy i Literacki” 1919). Jej celem było wykazanie, jaką rolę odgrywała i odgrywać winna twórczość ludowa widziana z perspektywy bogactwa żywiołu dramatycznego, jaki się w niej kryje. Piskozub został wówczas dziennikarzem. Odbył praktykę we lwowskim dzienniku „Wiek Nowy” i pracował w jego redakcji, był też członkiem redakcji tamtejszej „Gazety Wieczornej”.
Brał udział w walkach polsko-ukraińskich o Lwów w 1918. W następnym roku Piskozub zamieszkał w Warszawie, gdzie pracował w „Przeglądzie Wieczornym”; zamieszczał artykuły o tematyce politycznej i gospodarczej. Był korespondentem wojennym na froncie białoruskim, relacjonował przebieg walk powstańczych na Górnym Śląsku, towarzyszył oddziałom polskim w styczniu i lutym 1920 przejmującym Pomorze. Jednocześnie nadal kontynuował twórczość beletrystyczną na łamach „Przeglądu Wieczornego” i „Kuriera Porannego” oraz literacką.
W 1921 ukazały jego dwie powieści: we Lwowie Haszysze, a w Warszawie Zwierciadło kobiety. Pierwsza z nich przedstawiała środowisko artystów wykolejeńców i nawiązywała do wzorów młodopolskich, druga miała charakter sensacyjno-obyczajowy. W 1922 Piskozub przeszedł z „Przeglądu Wieczornego” do „Gazety Warszawskiej”; pisywał na tematy gospodarcze. Ponadto zamieszczał artykuły polityczne w „ Gazecie Administracyjnej i Policji Państwowej”, „Myśli Narodowe”, nadal w „Kurierze Porannym” i innych pismach.
W 1924 był referentem prasowym w Ministerstwie Poczt i Telegrafów, a rok później został redaktorem naczelnym „Dziennika Poznańskiego”, organu konserwatystów wielkopolskich, z którym współpracował już wcześniej i który redagował do kwietnia 1929. Dziennik pod jego kierownictwem zajął po zamachu majowym 1926 stanowisko prorządowe.
W latach 1929-1931 kierował redakcją „Dnia Pomorskiego”
W listopadzie 1929 Piskozub objął stanowisko redaktora naczelnego nowo utworzonego w Toruniu prorządowego „Dnia Pomorskiego”. Zespół redakcyjny stworzył z dziennikarzy, którzy z różnych powodów opuścili swe macierzyste redakcje, i prowadził go do 1931. Następnie Piskozub wrócił do Warszawy, gdzie w 1932 wszedł do Agencji Wschodniej, mającej po zamachu majowym charakter endecki. Został kierownikiem, udziałowcem i redaktorem naczelnym wydawanym przez agencję „Codziennej Gazety Handlowej”. Ogłosił wówczas drukiem Memoriał w sprawie celowej propagandy państwa [pol.] na terenie Ameryki Płn. (Toruń 1932).
Po wybuchu drugiej wojny światowej zaniechał działalności pisarskiej; pracował w Radzie Głównej Opiekuńczej, kierowanej przez dra Stanisława Wachowiaka. Podczas powstania warszawskiego był sekretarzem generalnym jej zarządu na miasto stołeczne Warszawę. Po wojnie zamieszkał w Poznaniu i aż do śmierci pracował w tamtejszym oddziale „Domu Książki”.
Zmarł 18 VI 1951 w Poznaniu. Został pochowany na cmentarzu na Górczynie.
- K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. VI, ToMiTo, UMK, Toruń 2010