Autor
Anna Zakrzewska
Kategoria
Biogramy

HINZ BERNARD (1906-1976), lekarz, porucznik WP, uczestnik konspiracji w czasie okupacji niemieckiej.

Urodził się 5 IV 1906 roku w Czersku, pow. Chojnice, jako syn Franciszka i Franciszki z domu Cerowskiej. W 1926, po ukończeniu ośmiu klas Gimnazjum Humanistycznego w Tczewie, uzyskał maturę. W 1934 zdobył dyplom lekarski z tytułem dr. wszech nauk lekarskich po studiach medycznych na Uniwersytecie  Poznańskim. W okresie studiów odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych Rezerwy  w Warszawie. Od 15 II 1934 do 5 X 1935 odbył praktykę w szpitalu miejskim w Toruniu. Następnie  był młodszym lekarzem w 57 Pułku Piechoty  w Poznaniu. Od 1 VIII 1935 był najpierw lekarzem w III pal. w Białej Podlaskiej, później w II Pułku Ułanów Grochowskich, z którym brał udział w II wojnie światowej do 31 X 1939. Odtąd do połowy VI 1942 ukrywał się, pracując m.in. jako robotnik portowy w Gdyni.

Później uzyskał pozwolenie na pracę w służbie zdrowia w Fordonie, następnie  jako lekarz Ubezpieczalni Społecznej w Toruniu-Podgórzu, gdzie był jedynym lekarzem w tej dzielnicy. W piwnicy domu, w którym mieszkał, uruchomił punkt pomocy lekarskiej dla ludności Podgórza, w którym przyjmował wszystkich pacjentów, bez względu na ich przynależność narodową. Odbywał też wizyty domowe. Za pośrednictwem Wilhelminy Karczmarek i Stefanii Serafinowej, działających w ZWZ-AK,  pomagał rodzinom więzionych i rozstrzelanych Polaków oraz angielskim i włoskim jeńcom wojennym z obozów położonych w lewobrzeżnym Toruniu. Pomoc Hinza polegała na zdobywaniu i przekazywaniu łączniczkom leków, środków opatrunkowych i żywności oraz na doraźnym udzielaniu pomocy lekarskiej chorym lub rannym konspiratorom.  W okresie od pocz. III do połowy 1944 takiej pomocy udzielał ukrywającemu się wtedy u rodziny Jagielskich przy ul. Złotej 3 komendantowi KO ZWZ-AK Janowi Pałubickiemu (leczył mu ranę nogi i depresję spowodowaną wiadomością o śmierci żony).

Po zakończeniu działań wojennych w Toruniu w 1945  podjął pracę w Przychodni Rejonowej nr 2 przy ul. Poznańskiej 63/65. 1. IX 1947 objął stanowisko kierownika  Wydziału Zdrowia MRN w Toruniu. W 1950 zrezygnował z niego, aby rozpocząć pracę w Przychodni Lekarskiej  PKP Toruń Główny, a od 1962 w Zakładowej Poradni PKP Toruń-Kluczyki. W 1955 i 1958 odbył szkolenie w zakresie reumatologii. W 1958 został uznany za specjalistę w dziedzinie medycyny kolejowej.

W okresie powojennym równocześnie z pracą zawodową udzielał się społecznie. Od IV 1947 do VI 1962 był prezesem podgórskiego chóru „Halka”, który w tym okresie zdobywał wysokie miejsca, puchary i dyplomy na ogólnopolskich  przeglądach zespołów śpiewaczych. Pod koniec życia zawarł związek małżeński z Bernadetą Bednarską, pielęgniarką.

Zmarł  28 VII 1976, pochowany został na nowym podgórskim cmentarzu przy ul. Poznańskiej. Miał dwie siostry, z których jedna, Gertruda Hinz, była kierownikiem kadr Okręgowej Przychodni Lekarskiej PKP Toruń-Miasto. Hinz odznaczony był Srebrnym Krzyżem Zasługi (1955), Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” oraz Srebrną Odznaką Honorową Okręgu Toruńskiego Polskiego Związku  Śpiewaczego (1962). W Toruniu Hinz mieszkał na Podgórzu przy ul. Paderewskiego 8.

Bibliografia
  1. A. Zakrzewska, TSB, t. 5. UMK, ToMiTo. Toruń 2007