ŁĄCZKOWSKA URSZULA (1929-2011), dziennikarka radiowa, reportażystka.
Urodzona 21 IX w Toruniu w rodzinie robotniczej Bronisława Zielińskiego i Heleny z Jagodzińskich. Przed II wojną
światową ukończyła tu 3 klasy szkoły podstawowej. Podczas okupacji uczyła się nadal, a po
ukończeniu 14 roku życia pracowała w magazynie wojskowym w Toruniu. Po wojnie, aby zdobyć zawód, rozpoczęła naukę w gimnazjum kupieckim i w jego kontynuatorce — w Liceum Spółdzielczym w Toruniu, gdzie w 1949 otrzymała świadectwo dojrzałości. Podjęła od 3 X tego roku studia na Wydziale Prawa UMK. Wszystkie egzaminy zdawała z wynikiem bardzo dobrym (tylko jeden z dobrym).
Dyplom ukończenia studiów I stopnia uzyskała 24 IX 1952 i otrzymała nakaz pracy do redakcji „Gazety Pomorskiej" w Bydgoszczy. Wyszła za mąż za Sylwestra Łączkowskiego (prawnika, późniejszego wieloletniego redaktora naczelnego redagowanego w Bydgoszczy ogólnopolskiego dwutygodnika budowlanego „Profile") i pod tym nazwiskiem publikowała. Od 7 XI 1952 była redaktorką w dziale ekonomicznym, a od 1 XII 1954 do 15 IV 1955 jego kierownikiem. Została zwolniona, bez podania powodu. Wychowywała syna Krzysztofa (późniejszy adwokat w Bydgoszczy) i od 10 V 1955 do 1 VIII 1956 redagowała gazetę zakładową Zakładów Chemicznych „Zachem" w Bydgoszczy.
Po październiku 1956, od 1 XI 1956 do 31 X 1979 była redaktorką w rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy. Początkowo pracowała w Redakcji Dzienników, od czerwca 1961 była kierownikiem Redakcji Społeczno-Oświatowej, od początku 1972 kierowała Redakcją Audycji Dziecięco-Młodzieżowych, a od 1 X 1977 Redakcją Programów Literackich i Reportaży. Ze względu na stan zdrowia, odeszła z intensywnej pracy w rozgłośni i była redaktor naczelną pisma budowlanego „Profile". Bardzo oczytana, posiadała dużą wiedzę i inteligencję, które potrafiła zdyskontować w twórczości dziennikarskiej i pracy redakcyjnej. Swoje artykuły i reportaże regularnie publikowała także w regionalnych periodykach: „Pomorze" i „Fakty". Miała często audycje na antenie ogólnopolskiej Polskiego Radia. Otrzymywała liczne nagrody za swoją twórczość. Miała umiejętność nawiązania kontaktów z towarzystwami naukowymi, uczelniami wyższymi, instytutami badawczymi, m.in. z UMK. Legitymowała się dużym dorobkiem w rozwoju radiowego programu oświatowego, społecznego i młodzieżowego. Była wszechstronną dziennikarką, miała też zainteresowania historyczne (m. in. dzieje Powstania Wielkopolskiego, strajk szkolny) oraz literackie (cykl audycji „Ballady i romanse"). Prowadziła z Markiem Dopierałą i Zdzisławem Prusem audycje satyryczne pt. „Klub oryginałów". Przez wiele lat była delegatem SDP w rozgłośni radiowej. Posiadała Kartę Mikrofonową i Kartę Magnetofonową. Była odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
W Toruniu mieszkała z rodzicami przy Fosie Staromiejskiej 3, w Collegium Maius UMK, gdzie jej ojciec był starszym palaczem centralnego ogrzewania. Zmarła po siedmioletniej chorobie (paraliż nóg po wylewie) 31 maja 2011 w Bydgoszczy, gdzie jest pochowana na cmentarzu przy alei kardynała S. Wyszyńskiego (Bielawki).
- Z. Jędrzyński, Toruński Słownik Biograficzny, t.7. ToMiTo, UMK Toruń 2014