CHWALIBOGOWSKI-NAŁĘCZ WŁADYSŁAW KAROL (1889–1955), inż. leśnik, dyr. Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie i w Toruniu, działacz społeczny.
Urodził się 23 IX w Stanisławicach koło Bochni w rodzinie leśnika Artura i Marii. Uzyskał świadectwo dojrzałości w III Gimnazjum w Krakowie w 1908. Studiował na Wydziale Leśnictwa na Akademii Agronomicznej (Hochschule für Bodenkultur) w Wiedniu, gdzie w 1913 otrzymał dyplom inż. leśnika.
Z dniem 15 VIII tego roku rozpoczął pracę zawodową jako adiunkt w Zarządzie Lasów Fundacji Skarbkowskiej we Lwowie, a od 29 VII 1914 do 31 X 1918 kontynuował ją na podobnym stanowisku na terenie Dyrekcji Lasów i Dóbr Państwowych we Lwowie,
Po odzyskaniu niepodległości pracował w Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie, od 1 XI 1918 do 14 III 1919 na stanowisku zastępcy nadleśniczego w nadleśnictwie państwowym Końskie, do 31 VIII 1921 jako nadleśniczy w Przejmach gmina Jednorożec, potem na tym samym stanowisku do 31 X 1922 w nadleśnictwie państwowym Rżaniec i do 28 XII 1926 w nadleśnictwie państwowym Lubień gmina Łęczno. Z dnia 1 I 1927 awansowany został przez ministra Rolnictwa i Dóbr Państw inspektorem lasów państwowych w VI stopniu służbowym w Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie. W lipcu 1930 Minister Rolnictwa mianował go wicedyrektorem Lasów Państwowych w Warszawie, potem 31 I 1934 jej dyrektorem.
Pobyt w Toruniu
Od 15 VIII 1934 do wybuchu II wojny światowej Chwalibogowski był dyrektorem Dyrekcji Lasów Państwowych w Toruniu. W maju 1935, po śmierci Marszałka Józefa Piłsudskiego,
Chwalibogowski wszedł w skład Komitetu Honorowego budowy Muzeum Ziemi Pomorsiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Toruniu. Był aktywnym działaczem społecznym, m.in.: wiceprezesem Komitetu Okręgu Pomorskiego Towarzystwa Popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych, członkiem Zarządu Okręgu Pomorskiego Ligi Morskiej i Kolonialnej, Zarządu Okręgu Pomorskiego Polskiego Związku Zachodniego i od 1937 Rady Okręgu Pomorskiego PCK.
Po wybuchu II wojny światowej Chwalibogowski musiał uciekać z Torunia do Lwowa, gdzie został członkiem Rady Głównej Leśnictwa podczas okupacji i członkiem kierownictwa działu lasów Departamentu Rolnictwa Delegatury Rządu na Kraj i tajnej Dyrekcji Lasów Państwowych na okręg lwowski. Poszukiwany przez sowietów wrócił do Warszawy, gdzie utrzymywał rodzinę ze skromnych środków zdobywanych udzielaniem lekcji.
Praca dla gospodarki leśnej
W kwietniu 1941 podjął pracę w Spółdzielni Leśników w Warszawie. Po powstaniu warszawskim zamieszkał, po kilkutygodniowej tułaczce, w Wieliczce. Po wyzwoleniu udał się do Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych w Łodzi, gdzie z jej rekomendacji, 24 III 1945 minister Rolnictwa i Reform Rolnych powierzył mu stanowisko dyrektora pierwszej polskiej Dyrekcji Lasów Państwowych Okręgu Bałtyckiego w Szczecinku na Ziemiach Odzyskanych. Na stanowisku tym pozostawał do 30 XI 1946. Ostrzeżony, że poszukuje go NKWD, na własną prośbę, został przeniesiony do Krakowa, gdzie do emerytury pracował w Dyrekcji Lasów Państwowych Okręgu Krakowskiego, na stanowisku kierownika Biura Inspekcji, a następnie referendarza. Od lutego 1947 należał do Stronnictwa Demokratycznego, był członkiem Związku Zawodowego Leśników i Przemysłu Drzewnego RP, Ligi Przyjaciół Żołnierza i TPPR.
Zmarł w Krakowie 2 IV 1955, został pochowany na Cmentarzu Rakowickim. W XI 1938 odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi. Chwalibogowski miał brata Artura, prof. Akademii Medycznej w Zabrzu i siostrę Walerię, zamężną Nowosad. W małżeństwie z Janiną z Matuszewskich miał dwoje dzieci: Alicję Chwalibogowską–Podlewską – farmaceutkę w Szpitalu św. Ducha w Warszawie i Artura – architekta projektanta w P.P. Miastoprojekt-Południe w Krakowie. W Toruniu Chwalibogowscy mieszkali przy ul. Stanisława Moniuszki 12.
- K. Przybyszewski, Toruński Słownik Bibliograficzny, t.7, ToMiTo. UMK Toruń 2014